9 νέα βιβλία για τον Μάρτιο

στις

Ο πρώτος μήνας της άνοιξης έφερε μαζί του νέες κυκλοφορίες και ένα ευχάριστο νέο. Δείτε ποια βιβλία προτείνουμε αυτόν τον μήνα για όσους αγαπούν το καλό βιβλίο.

Η Βικτόρια Χίσλοπ, συγγραφέας του μυθιστορήματος «Το Νησί», επιστρέφει με το νέο της έργο «Those who are loved». Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει τον Μάιο στα αγγλικά και στις 24 Οκτωβρίου 2019, στα ελληνικά -από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» πλέον- με τίτλο «Όσοι αγαπιούνται». Η ηρωίδα της Χίσλοπ είναι η νεαρή Θέμις, μέλος μιας οικογένειας που τη χωρίζουν αντίθετες πολιτικές απόψεις και η αποφασίζει να συμπορευτεί με τους κομμουνιστές στον αγώνα τους ενάντια στους ναζί και όποιον συνεργάζεται μαζί τους. Η επιλογή αυτή θα την οδηγήσει στην εξορία. Στη Μακρόνησο και στο Τρίκερι καλείται να λάβει μια απόφαση ζωής ή θανάτου. Νιώθει υπερηφάνεια που έχει αγωνιστεί για την πατρίδα της, όμως κάποιες από τις επιλογές της θα τη στοιχειώνουν για το υπόλοιπο της ζωής της. Ώσπου, σαράντα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, καταφέρνει να βρει την κάθαρση.

Μέχρι τότε μπορείτε να διαβάσετε…

«Θρησκεία χωρίς Θεό» του Ronald Dworkin

Το βιβλίο, το οποίο ο συγγραφέας του δεν πρόλαβε να δει τυπωµένο, βασίζεται στις Διαλέξεις Αϊνστάιν που έδωσε τον Δεκέµβριο 2011 στο Πανεπιστήµιο της Βέρνης και µπορεί να θεωρηθεί ένα είδος πνευµατικής διαθήκης. Η θρησκευτική στάση την οποία ο Ντουόρκιν προβάλλει εκφράζεται µέσα από την αποδοχή της αλήθειας δύο βασικών και συναφών αξιολογικών κρίσεων. Σύµφωνα µε αυτές, η ανθρώπινη ζωή έχει αντικειµενικό νόηµα και το σύµπαν εγγενή αξία. Η αναγνώριση της αλήθειας αυτών των δύο κρίσεων συνεπάγεται πως κάθε άνθρωπος οφείλει να προσπαθεί να ζει καλά, όπως υπαγορεύουν οι ηθικές υποχρεώσεις προς τον εαυτό του και προς τους συνανθρώπους του, και πως είναι σε θέση να νιώθει δέος µπροστά στην οµορφιά του κόσµου. Αυτές τις πεποιθήσεις τις συµµερίζονται κατά κανόνα οι πιστοί των παραδοσιακών θεϊστικών θρησκειών, αλλά, σύµφωνα µε τον Ντουόρκιν, ο θεϊσµός δεν είναι απαραίτητος για τη στήριξή τους. Και οι άθεοι µπορούν να τις συµµεριστούν, υιοθετώντας µια θρησκεία χωρίς θεό.

Ο Ντουόρκιν (1931 – 2013) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του δικαίου της εποχής μας, με ουσιαστική συμβολή και στη σύγχρονη ηθική και πολιτική φιλοσοφία. Δίδαξε για πολλά χρόνια σε μεγάλα βρετανικά και αμερικανικά πανεπιστήμια.

 

«Ένα δικό της δωμάτιο» της Βιρτζίνια Γουλφ

Η εμβληματική Βιρτζίνια Γουλφ χρησιμοποιεί το χάρισμα του λόγου της για να ταράξει το άδικο κοινωνικό περιβάλλον και μέσω αυτού να δώσει φωνή σε όλες τις γυναίκες δημιουργούς. Το μήνυμά της είναι απλό: οι γυναίκες πρέπει να έχουν ένα σταθερό εισόδημα και ένα δικό τους δωμάτιο προκειμένου να δημιουργήσουν ελεύθερες. Σήμερα, σχεδόν 100 χρόνια αργότερα, τίποτα από τα παραπάνω δεν θεωρείται δεδομένο κι έτσι το βιβλίο παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο.

«Αν ζήσουμε άλλον έναν αιώνα –μιλάω για τη συλλογική ζωή, που είναι η αληθινή ζωή, και όχι για τις μικρές ζωές που ζούμε ατομικά– και έχουμε πεντακόσιες λίρες τον χρόνο και ένα δωμάτιο δικό µας η καθεμιά· αν συνηθίσουμε να έχουμε την ελευθερία και το θάρρος να γράφουμε ακριβώς αυτό που σκεφτόμαστε· αν δραπετεύουμε λίγο από το κοινόχρηστο καθιστικό και βλέπουμε τους ανθρώπους όχι πάντα στο πλαίσιο της σχέσης του ενός µε τον άλλον αλλά σε σχέση µε την πραγματικότητα· καθώς και τον ουρανό και τα δέντρα ή οτιδήποτε όπως είναι στην πραγματικότητα… αν αντιμετωπίσουμε το γεγονός, γιατί είναι γεγονός, ότι δεν υπάρχει μπράτσο να πιαστούμε, αλλά ότι προχωράμε μόνες και ότι η σχέση µας είναι µε τον κόσμο της πραγματικότητας κι όχι µε τον κόσμο των ανδρών και των γυναικών, τότε θα υπάρξει η ευκαιρία και η νεκρή ποιήτρια που ήταν η αδελφή του Σαίξπηρ θα ανακτήσει το σώμα που τόσες φορές θυσίασε».

 

«Ο επίμονος ιστορικός. Μία ακαδημαϊκή Οδύσσεια από την Οξφόρδη στην Αθήνα» του Ρίτσαρντ Κλογκ

Ο Βρετανός ιστορικός Ρίτσαρντ Κλογκ έζησε από κοντά τις πρώτες μέρες της απριλιανής δικτατορίας και συνδέθηκε στενά με τον αντιδικτατορικό αγώνα, κυρίως ως συνεργάτης της ελληνικής υπηρεσίας του BBC. Βαθύς γνώστης της Ελλάδας και της ιστορίας της, θα διδάξει επί χρόνια ελληνική ιστορία στο King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και θα έχει μια εκ των έσω εμπειρία των Ελληνικών Σπουδών στην Αγγλία και της επιρροής των Ελλήνων χρηματοδοτών και των πολιτικών συμφερόντων στη διαμόρφωσή τους.

Το βιβλίο «Ο επίμονος ιστορικός» είναι η γοητευτική ιστορία μιας συναρπαστικής όσο και δραματικής εποχής, όπως την έζησε ο συγγραφέας στη διάρκεια της πολύχρονης ενασχόλησής του με τη μελέτη και τη διδασκαλία της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Μέσα από τις συναντήσεις του με σημαίνοντα πρόσωπα της πολιτικής και της ακαδημαϊκής ζωής, από τη Μελίνα Μερκούρη ως τη Μάργκαρετ Θάτσερ και από τον Τζον Λε Καρέ ως τον Ανδρέα Παπανδρέου, τα ταξίδια του και τις επαγγελματικές του περιπέτειες, αναδύεται ολοζώντανος ένας κόσμος πολύπλοκος και αρκετά σκοτεινός, τα μυστικά και τις κρυφές διαδικασίες του οποίου ο συγγραφέας αποκαλύπτει με τόλμη, ακρίβεια και χιούμορ.

«Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα» της Lucy Adlington

Η Έλλα είναι μία 14χρονη ανάμεσα στις χιλιάδες των κρατουμένων του Μπίρκεναου. Κάθε φόρεμα που ράβει γίνεται ο αγγελιαφόρος της ζωής ή του θανάτου. Μια κόκκινη μεταξωτή κορδέλα, δώρο από τη συγκρατούμενη της, μεταμορφώνεται σε σύμβολο ελπίδας. Yποψήφιο για το βραβείο Carnegie Medal 2019.

Σε κάποια άλλη ζωή μπορεί να ήμασταν φίλες. Μα βρισκόμασταν στο Μπέρτσγουντ…

Μου άρεσε να ράβω όμορφα μεταξωτά φορέματα με δαντέλες. Όταν η γιαγιά μου άνοιγε το καπάκι της ραπτομηχανής και έβλεπα στη σειρά τα μασούρια με τις πράσινες, κίτρινες, κόκκινες, γκρίζες, λευκές και ροζ κλωστές ονειρευόμουν πως μεγαλώνοντας θα είχα το δικό μου εργαστήριο. Τότε πιστεύαμε πως ο πόλεμος ήταν κάτι που συνέβαινε κάπου αλλού· ήρθε όμως στην πόλη μας και μας άρπαξε. Στοίβαξε χιλιάδες ανθρώπους σε τούτο το μέρος και, μαζί με μένα, τη Ρόουζ, τη Μάρτα και την Κάρλα. Πάνω από τους φράχτες με το αγκαθωτό συρματόπλεγμα, ο ήλιος δεν ξεχώριζε στο γκρίζο. Στοιχιζόμασταν σε σειρές των πέντε, όλες με ριγέ στολή, και μετά τρέχαμε στο ατελιέ ραπτικής του στρατοπέδου. Εκεί, ανάμεσα στα πανάκριβα υφάσματα και στις απαιτητικές κυρίες των αξιωματικών, μέρα με τη μέρα ψαλιδίζονταν οι ελπίδες μας.

Εκείνο το πρωινό είχα δέσει κρυφά την κόκκινη μεταξωτή κορδέλα γύρω από τον λαιμό μου. Και για πρώτη φορά από τότε που βρέθηκα στο Μπέρτσγουντ ένιωσα πραγματικός άνθρωπος.

Έλλα, 1944.

 

«Η Πόρτα» του Δημήτρη Τσεκούρα

Ο άνθρωπος της ιστορίας μας, ένας διανοούμενος -μάλλον πενηντάρης, που φέρνει κάπως στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, ζει μόνος. Και φοβάται πολύ ότι εάν τυχόν πεθάνει πριν την ώρα του -γιατί ποτέ δεν ξέρεις-, κανείς δεν θα το(ν) ανακαλύψει. Μια ωραία πρωία λοιπόν βγάζει την πόρτα του σπιτιού και πάει και την πετάει στα σκουπίδια. Γιατί; Μα για τον απλούστατο λόγο, αφενός, ότι εάν πεθάνει πριν την ώρα του, η οσμή θα γίνει πολύ γρηγορότερα αντιληπτή. Αλλά και,αφετέρου, γιατί ο άνθρωπος της ιστορίας μας είναι εξαιρετικά περίεργος για το ”πόσους ακριβώς κλέφτες μπορεί να ερεθίσει” ένα σπίτι ορθάνοιχτο, ένα σπίτι without the Door. Και για να είμαστε ειλικρινείς, καμία απολύτως σημασία δεν έχει αν όλα όσα συμβαίνουν μετά είναι εντός ή εκτός πραγματικότητας. Σημασία έχει ότι έχουν μια τρομακτική σημασία…

 

«Φιρντάους» της Ναουάλ Αλ Σααντάουι

«Άσε με να μιλήσω και μη με διακόψεις. Δεν έχω χρόνο να σ’ ακούσω, στις έξι το απόγεμα θα έρθουν να με πάρουν. Αύριο το πρωί δε θα υπάρχω. Δε θά ’μαι σε κανένα γνωστό μέρος. Το ταξίδι αυτό, σ’ έναν τόπο που κανείς πάνω σε τούτη τη γη δεν τον γνωρίζει ―ταξίδι που δεν το έχουν κάνει ούτε βασιλιάδες, ούτε πρίγκιπες, ούτε κυβερνήτες, ούτε αστυνομικοί―, με γεμίζει περηφάνια. Πάντα αναζητούσα κάτι να με κάνει περήφανη, κάτι για να νιώσω πως είμαι ανώτερη, ανώτερη κυρίως απ’ τους βασιλιάδες, τους πρίγκιπες, τους κυβερνήτες. Έπαιρνα στα χέρια μου μια εφημερίδα, έβλεπα τις φωτογραφίες τους κι έφτυνα τα πρόσωπά τους. Τό ’ξερα ότι δεν έφτυνα παρά μόνο την εφημερίδα, που τη χρειαζόμουν για να στρώσω τα ντουλάπια της κουζίνας. Όμως το έκανα, κι ύστερα άφηνα το φτύμα εκεί που ήταν, να στεγνώσει».

Η γυναίκα αυτή είναι αληθινή, με σάρκα και οστά, ένα αδάμαστο γυναικείο πνεύμα εγκλωβισμένο στον κόσμο των αντρών. Αναζητώντας την ελευθερία και το σεβασμό, η Φιρντάους προσπαθεί να δραπετεύσει απ’ τη ζωή που της έχει επιβληθεί. Δούλα ως παιδί, δούλα ως σύζυγος, δούλα ως υπάλληλος, δούλα ως πόρνη, ελεύθερη μονάχα ως δολοφόνος.

Το βράδυ πριν την εκτέλεσή της, η Φιρντάους αφηγείται την ιστορία της, σ’ ένα από τα πιο κλασικά και πολυμεταφρασμένα κείμενα της φεμινιστικής γραμματείας. Δεν είναι τα βάσανα της Φιρντάους που κάνουν την ιστορία της μια διαχρονική γυναικεία υπόθεση. Είναι η απλότητα του μηνύματός της: πως στον κόσμο της πατριαρχίας, καμιά γυναίκα δεν είναι ελεύθερη.

Το βιβλίο φέρει τη (βαριά) υπογραφή της Αιγύπτιας Ναουάλ Αλ Σααντάουι, από τις κορυφαίες προσωπικότητες του παγκόσμιου φεμινιστικού κινήματος. Ψυχίατρος, συγγραφέας, ακτιβίστρια, η 88χρονη Ναουάλ Αλ Σααντάουι φυλακίστηκε το 1981 για το έργο της και αργότερα, εξαιτίας απειλών για τη ζωή της, αναγκάστηκε να φύγει από την Αίγυπτο. Δίδαξε για χρόνια σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Το 1996 επέστρεψε στο Κάιρο, όπου ζει μέχρι σήμερα. Έχει κατ’ επανάληψη βραβευτεί για το ανθρωπιστικό και συγγραφικό της έργο, ενώ χαρακτηρίζεται ευρέως ως «η Σιμόν ντε Μπωβουάρ του αραβικού κόσμου». Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες.

 

«Βασίλισσα μου» του Jean-Baptise Andrea

Υπάρχουν ψυχές που δυσκολεύονται να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος γι’ αυτές. Υπάρχουν παιδιά διαφορετικά, που κατεβάζουν το όνειρο στη γη και επιμένουν να το ζήσουν. Ένα τέτοιο παιδί είναι ο ήρωας του βιβλίου του Jean-Baptiste Andrea Βασίλισσά μου.

Μυθιστόρημα ενηλικίωσης, γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, παρακολουθεί τις χαρές, τις αγωνίες, τη θλίψη και το θάμβος ενός αθώου αγοριού μπροστά σ’ ένα κορίτσι που αναγορεύει σε Βασίλισσά του, ενώ γύρω του πάλλεται η καρδιά της γαλλικής επαρχίας της δεκαετίας του ’60. Πρωτότυπο, δυνατό, βαθιά συγκινητικό.

 

«1793: Τότε που βασίλευε η βία» του Niklas Natt och Dag

Σουηδία, 1793. Έχει περάσει παραπάνω από ένας χρόνος από τον θάνατο του βασιλιά Γουσταύου Γ΄. Στον απόηχο του θανάτου του, με τους επιγόνους να αλληλοσπαράσσονται για τη διαδοχή, και έντονο τον φόβο πως η Γαλλική Επανάσταση θα εξαπλωθεί στη Σουηδία, η εμπιστοσύνη πλέον σπανίζει, ενώ η παράνοια και οι συνωμοσίες ευδοκιμούν σε κάθε σκοτεινή γωνιά. Ένα ακρωτηριασμένο πτώμα που ανακαλύπτεται στα βρομερά νερά μιας λίμνης στο νησί Σέντερμαλμ είναι τόσο φρικτά παραμορφωμένο που είναι αδύνατο να αναγνωριστεί. Τη ζοφερή αυτή υπόθεση αναλαμβάνει ο φθισικός αστυνόμος Σέσιλ Βίνγκε που δεν θα αργήσει να βυθιστεί σ’ έναν λαβύρινθο σκοτεινών μυστικών και ανείπωτου φόβου στον οποίο όσο προχωρά τόσο κυκλώνει την υψηλή κοινωνία της Στοκχόλμης.

Το όνομα του συγγραφέα, που κατάγεται από την παλαιότερη αριστοκρατική οικογένεια της Σουηδίας, με ρίζες από το 1280- μπορεί να μην προφέρεται εύκολα -το επώνυμο του σημαίνει κατά λέξη ο Νυχθήμερος- αλλά το βιβλίο σε παίρνει εύκολα μαζί του από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Το στιβαρό, όσο και αιματοβαμμένο αυτό στόρι (που κυκλοφορεί στο εξωτερικό με τον τίτλο «Ο λύκος και ο φύλακας») έφτασε στις εκδόσεις Μεταίχμιο με τη σφραγίδα του πρακτορείου του Jo Nesbo. Το βιβλίο έχει σαρώσει: Απέσπασε το βραβείο της Σουηδικής Αστυνομικής Λογοτεχνίας και χαρακτηρίστηκε ως το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς στη Σουηδία για το 2018. Ο συγγραφέας Arne Dahl δηλώνει ότι πρόκειται για ένα αναπάντεχο αριστούργημα.

 

«Ο Χρυσός Οίκος» του Σάλμαν Ρούσντι

Δώσε μου ένα χάλκινο νόμισμα να σου πω μια χρυσή ιστορία. Επίκληση των πλανόδιων παραμυθάδων στις γωνιές των δρόμων της αρχαίας Ρώμης όπως παρατίθεται από τον Πλίνιο. Το βιβλίο, με φόντο την κουλτούρα και την πολιτική κατάσταση της σύγχρονης Αμερικής, σηματοδοτεί την επάνοδο του 72χρονου, πολυβραβευμένου σταρ συγγραφέα Σάλμαν Ρούσντι στον ρεαλισμό.

Την ημέρα της ορκωμοσίας του Μπαράκ Ομπάμα, ένας αινιγματικός δισεκατομμυριούχος εγκαθίσταται στους «Κήπους», μια παραμυθένια, προστατευμένη γειτονιά στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Οι κάτοικοί της αντιμετωπίζουν με περιέργεια αυτό τον εκκεντρικό νεοφερμένο και την οικογένειά του. Μαζί με το αλλόκοτο όνομα, την περίεργη προφορά και μια αναμφισβήτητη αύρα απειλής, ο Νέρων Γκόλντεν έχει φέρει και τους τρεις γιους του: τον ιδιοφυή αλλά αγοραφοβικό και αλκοολικό Πέτια∙ τον Άπου, τον φανταχτερό καλλιτέχνη, αχόρταγο σεξουαλικά και πνευματικά, που η φήμη του φτάνει είκοσι τετράγωνα πιο πέρα∙ και τον Ντι, το εικοσιδυάχρονο μωρό της οικογένειας, που κρύβει ένα εκρηκτικό μυστικό. Δεν υπάρχει μητέρα ούτε σύζυγος. Τουλάχιστον, ώσπου η Βασιλίσα, μια λυγερή Ρωσίδα μετανάστρια, διπλαρώνει τον εβδομηντάρη Νέρωνα, και γίνεται η βασίλισσά του, μια βασίλισσα που χρειάζεται διάδοχο.

Οδηγός στον κόσμο των Γκόλντεν είναι ο γείτονάς τους ο Ρενέ, ένας φιλόδοξος νεαρός κινηματογραφιστής, που μαζεύει υλικό για να κάνει μια ταινία για τους Γκόλντεν. Υποκύπτοντας στη γοητεία τους, μπλέκεται μοιραία στους καβγάδες, στις απιστίες και, ναι, στα εγκλήματά τους. Στο μεταξύ, σαν άσχημο αστείο, ένας κακός που μοιάζει να βγήκε από κόμικ ξεκινάει μια χοντροκομμένη προεδρική καμπάνια που αναστατώνει όλη τη Νέα Υόρκη.

Και αφού διάβασες περισσότερα για αυτά τα βιβλία πατώντας επάνω στον τίτλο τους, κάνε κλικ και εδώ για να βρεις εκατοντάδες τίτλους σε web offer έως και 70% φθηνότερα!

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.