10 βιβλία για τον Δεκέμβριο

στις

Δέκα νέες κυκλοφορίες, δέκα προτάσεις βιβλίων για τον Δεκέμβριο, που μπορούν να είναι και ξεχωριστά δώρα (γεμάτα μηνύματα).

«Ο βασιλεύς των ορέων»

«Στο θέατρο σκιών του ηττημένου ηρωισμού η Ληστεία που έζησε στιγμές δόξας τον 19ο αιώνα κατέχει περίοπτη θέση. Την επάνδρωναν οι πρώην κλέφτες και αρματολοί που δεν δέχθηκαν να ενταχθούν στην οργάνωση του νέου κράτους. Παλικάρια με τις φουστανέλες τους και τις ψείρες τους που ζούσαν φορολογώντας το κράτος από το οποίο δεν δέχονταν να φορολογηθούν. Αυτούς ανεβάζει στη σκηνή ο Αμπού με το μικρό αριστούργημα που κρατάτε στα χέρια σας. Ο Χατζησταύρος και ο μικρός στρατός που διατηρεί στην Αττική απαγάγουν πλουσία Αγγλίδα και την κόρη της, καθώς και πτωχό Γερμανό βοτανολόγο για να ζητήσουν λύτρα για την απελευθέρωσή τους. Αυτή είναι η δουλειά τους, και η δουλειά τους πάει καλά. Ο Χατζησταύρος ο οποίος έχει κερδίσει επαξίως τον τίτλο του «Βασιλιά των ορέων» έχει συγκεντρώσει σημαντικά κεφάλαια στην Αγγλία, στον οίκο συγγενούς της κυρίας Σίμσονς την οποία έχει απαγάγει. Πρώτης τάξεως υλικό για κωμωδία παρεξηγήσεων. Πρώτης τάξεως υλικό για τη σαρκαστική πένα του Εντμόντ Αμπού ο οποίος μέσα από την αφήγηση της αιχμαλωσίας τους και της απελευθέρωσής τους φτιάχνει την προσωπογραφία της Ελλάδας. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της; Είναι μια χώρα η οποία υποτίθεται έχει εξαφανίσει τη ληστεία από την επικράτειά της, όπου όμως η χωροφυλακή συνεργάζεται με τους ληστές οι οποίοι υποτίθεται δεν υπάρχουν. Είναι μια χώρα όπου οι ληστές είναι λαοφιλείς. Είναι μια χώρα όπου ο αρχιληστής όχι μόνον αποδεικνύεται επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά στο τέλος καταφέρνει να γίνει και διεκδικητής της θέσης του υπουργού Δικαιοσύνης» (από τον πρόλογο του Τάκη Θεοδωρόπουλου).

«Μίλησε τους για μάχες, για ρηγάδες και για ελέφαντες»

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα πριν από λίγες ημέρες, παράλληλα με την αγγλική έκδοση, με το New Yorker να του αφιερώνει θέμα με τίτλο «Όταν ο Μικελάντζελο πήγε στην Κωνσταντινούπολη».

Όταν, την άνοιξη του 1506, ο Μιχαήλ Άγγελος ξεκινάει για την Κωνσταντινούπολη έχοντας αφήσει στη μέση την κατασκευή του μαυσωλείου του Πάπα Ιουλίου Β’ στη Ρώμη, γνωρίζει καλά ότι διακινδυνεύει να επισύρει την οργή του αυταρχικού ποντίφικα. Πώς όμως να αγνοήσει την επιστολή του Σουλτάνου Βαγιαζήτ που τον καλεί να κατασκευάσει μια μεγαλειώδη γέφυρα στον Κεράτιο Κόλπο; Έτσι ο μεγάλος γλύπτης αποφασίζει να κάνει το ταξίδι.

«Η εγκυκλοπαίδεια των νεκρών»

Ένας αντι-προφήτης επιχειρεί το αδιανόητο για να αποδείξει τις θαυματουργές του ικανότητες· ένα κορίτσι βλέπει την τρομερή μοίρα των αδελφών και του πατέρα της σε έναν παράξενο καθρέφτη· ο χαμός μιας πόρνης πυροδοτεί μια απρόβλεπτη εξέγερση ενώ η ζωή κάθε απλού ανθρώπου από το έτος 1789 ανασυστήνεται με εξονυχιστική ακρίβεια στην πανίσχυρη Εγκυκλοπαίδεια των νεκρών

Αυτά τα θρυλικά διηγήματα για την αγάπη και τον θάνατο, την αλήθεια και το ψεύδος, τον μύθο και την πραγματικότητα, διαπερνούν ποικίλες εποχές και ακτινογραφούν αλλόκοτες καταστάσεις. Το ύστατο βιβλίο του Ντανίλο Κις, κορυφαίου εκπρόσωπου και ανανεωτή των σερβικών γραμμάτων, συνιστά μια εξαιρετική συνύφανση του αληθινού γεγονότος με τη φαντασία, του επικού με το ασήμαντο, της φρίκης με την κωμωδία. Σε αυτές τις εννέα ιστορίες ο σπουδαίος Σέρβος συγγραφέας απεικονίζει σχέσεις, συναντήσεις, τοπία – το πλήθος των λεπτομερειών που συναπαρτίζουν μια ζωή. Ο ίδιος συνδυάζει την μυθοπλασία και την ιστορία με μια μεταμοντέρνα ευαισθησία και, μέσα από το υστερόγραφό του και άλλες σημειώσεις, δημιουργεί ένα συναρπαστικό υπόβαθρο που μαγνητίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ένα διαχρονικό αριστούργημα της σλαβικής λογοτεχνίας σε νέα έκδοση.

«Τα γράμματα στην Πάολα. Τι μας λένε για τον Κωνσταντίνο Α»

Γιατί να ασχοληθεί κανείς με τα γράμματα του βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄ προς την Ιταλίδα ερωμένη του Πάολα; Υπάρχουν ερωτικές επιστολές που περιέχουν πολύτιμες πληροφορίες γενικότερης σημασίας, πέρα από τα ερωτόλογα, τις αναπολήσεις, τις φαντασιώσεις ή άλλες «γαργαλιστικές» αλλά ριζικά ιδιωτικές λεπτομέρειες. Τέτοιες είναι και οι επιστολές του Κωνσταντίνου προς την Πάολα.

Μας λένε πολλά για την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου, από το ίδιο του το χέρι. Καμία άλλη πηγή δεν έχει τέτοια αμεσότητα, ούτε τόση αξιοπιστία. Γι’ αυτό άλλωστε τις έχουν χρησιμοποιήσει ως τεκμήρια (χωρίς να παραπέμπουν όπως όφειλαν) ένας ακραιφνής μοναρχικός σαν τον Παναγιώτη Πιπινέλη και ένας αφοσιωμένος αυλικός σαν τον Κωνσταντίνο Λούρο. Έτσι βρέθηκαν αποσπάσματά τους ακόμη και στην επίσημη ιστοσελίδα της πρώην βασιλικής οικογένειας… Ο σκοπός αυτού του βιβλίου είναι περιορισμένος και εστιασμένος: να αναδείξει κρίσιμα στοιχεία της προσωπικότητας του Κωνσταντίνου, όπως προκύπτουν από τα δικά του γράμματα. Ίσως έτσι φανεί και η αναντιστοιχία μεταξύ του πραγματικού προσώπου και του ειδώλου που λάτρεψε η μισή Ελλάδα. Το βιβλίο αυτό συμπληρώνει τα προηγούμενα δύο βιβλία μου για τον Εθνικό Διχασμό (1915 και Μετά το 1922). Το ζητούμενο εξακολουθεί να είναι η κατανόηση, η εξήγηση, η ερμηνεία – όχι η καταγγελία. Το ζητούμενο αυτό υπηρετεί και η εικονογράφηση με πολλές φωτογραφίες που είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό.

«Πατσίνκο»

Γιόνγκντο, Κορέα, 1911. Σε ένα μικρό ψαροχώρι στην ακτή της Ανατολικής θάλασσας, ένας ψαράς παντρεύεται ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι. Το φτωχό ζευγάρι φέρνει στον κόσμο μια κόρη, την πολύτιμή τους Σάντζα. Η αναπάντεχη εγκυμοσύνη της Σάντζα μόλις στα δεκαέξι της χρόνια από έναν παντρεμένο άντρα, φέρνει την οικογένεια αντιμέτωπη με την ταπείνωση. Όμως, ο Ίσακ, ένας νεαρός ιερέας, της δίνει την ευκαιρία να τον ακολουθήσει στην Ιαπωνία και να ζήσουν μαζί ως σύζυγοι. Η Σάντζα ακολουθεί έναν άντρα που μόλις έχει γνωρίσει σε μια εχθρική, για εκείνη, χώρα όπου δεν έχει φίλους, ούτε σπίτι, και δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους αφού δεν γνωρίζει τη γλώσσα.

«Για την Ιζαμπέλ»

«Το σημαντικό είναι να ψάχνεις, δεν έχει σημασία αν βρίσκεις ή δεν βρίσκεις».

Πώς να χαρακτηρίσει κανείς μια ιστορία σαν αυτή; Εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να μοιάζει με φανταστικό μυθιστόρημα, ίσως όμως να ξεφεύγει από κάθε πιθανό προσδιορισμό. Ο Ταμπούκι έβαλε ως υπότιτλο «Ένα μάνταλα»· όμως, αν κοιτάξουμε καλύτερα, με κριτήρια εντελώς ανατολίτικα, θα δούμε πως πρόκειται τελικά για μια αναζήτηση, για μια έρευνα που φαίνεται σα να διεξάγεται από κάποιον μεταφυσικό Φίλιπ Μάρλοου. Ωστόσο, με τη μεταφυσική, σε αυτή τη σπασμωδική και περιπλανώμενη έρευνα, συνταιριάζεται μια εντελώς γήινη άποψη της ζωής: γεύσεις, μυρωδιές, τόποι, πόλεις, φωτογραφίες που συνδέονται με τον κόσμο της φαντασίας μας, με τα όνειρά μας, αλλά και με την καθημερινή μας εμπειρία. Τότε, λοιπόν; Στο σημείωμά του ο Ταμπούκι μάς προτρέπει να σκεφτούμε έναν μοναχό ντυμένο στα κόκκινα, τον Χαίλντερλιν και κάποιο ναπολιτάνικο τραγούδι. Ετερόκλητα συστατικά, θα μπορούσε να πει κάποιος. Ίσως όμως είναι καλύτερα να μην ψάχνουμε για συνάφεια σε ένα από τα πιο εκκεντρικά και προφητικά μυθιστορήματα που μας έχει χαρίσει ποτέ η ιταλική λογοτεχνία. Ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του μεγάλου συγγραφέα.

«Τι ήξερε η Μέιζι»

Ο κόσμος των «ενηλίκων» με τη ματιά ενός μικρού κοριτσιού που βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης των χωρισμένων γονιών του. Ένα εντυπωσιακά σύγχρονο μυθιστόρημα γραμμένο το 1897.

Μετά το διαζύγιο των γονιών της η πεντάχρονη Μέιζι γίνεται αντικείμενο οικονομικού διακανονισμού, «δοχείο πικρίας» και των δύο, «δέμα» που στέλνεται από τον έναν στον άλλο σαν βόμβα, με μοναδικό σκοπό να του δυσκολέψει τη ζωή. Την τρυφερότητα και το ενδιαφέρον που δεν τις δείχνουν οι γονείς της η μικρή τα βρίσκει στους νέους συζύγους τους. Μητριά και πατριός νοιάζονται για το κοριτσάκι που γρήγορα αρχίζει να λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος μεταξύ τους. Πατέρας, μητέρα, γκουβερνάντες, νέοι σύντροφοι, μερικοί από αυτούς πιο μόνιμοι και άλλοι περαστικοί, μπλέκονται σε έναν κυκλώνα αντιδικίας, ζήλειας, ερώτων, συμφερόντων και αγάπης, την πορεία του οποίου παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια της Μέιζι.

Ο Henry James δεν δραματοποιεί, ούτε αναλύει τα συναισθήματα της Μέιζι. Θέλει να ανακαλύψει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους και τα όσα συμβαίνουν γύρω της και τη διαδικασία με την οποία προχωρά προς τη στιγμή που θα πάρει μόνη της αποφάσεις για τη ζωή της. «Για την ικανοποίηση του νου και της ψυχής», γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογο όπου εξηγεί τις αφορμές και τον τρόπο με τον οποίο συνέθεσε το μυθιστόρημα, «η συνείδηση της μικρής έπρεπε να διασωθεί, να γίνει αντιληπτή σαν ένα μητρώο εντυπώσεων· να μην εκτραχυνθεί, να μην κηλιδωθεί, να μην αποστειρωθεί από την άγνοια και τον πόνο».

«Ο νεαρός Χίτλερ»

Ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Αδόλφος Χίτλερ και ποιοι παράγοντες συντέλεσαν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του; Ήταν ένα λάθος της φύσης ή ένα ακραίο παράδειγμα δημαγωγού, ο οποίος προσωποποίησε, με τα λόγια και τις πράξεις του, τις πιο σκοτεινές προκαταλήψεις της ανθρωπότητας;

Ο Paul Ham αποφεύγει την επιφανειακή προσέγγισή του ως ψυχοπαθούς-τέρατος και εντρυφεί βαθύτερα στο Φαινόμενο Χίτλερ. Φωτίζει μια περίοδο στη βιογραφία του Φύρερ που δεν έχει παρουσιαστεί ξανά, εστιάζοντας σε γεγονότα που στιγμάτισαν τα παιδικά χρόνια του, όπως η αγάπη για τη μητέρα και η σύγκρουση με τον πατέρα του, η μεγαλομανία, η απομάκρυνση από την πραγματικότητα όταν αυτό τον βόλευε, ένας εφηβικός έρωτας –χαρακτηριστικός της προβληματικής προσωπικότητάς του–, οι απορρίψεις από τη Σχολή Καλών Τεχνών.

Αποδεικνύει ότι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σφυρηλάτησε τον χαρακτήρα του νεαρού Χίτλερ σε όλα τα επίπεδα –ψυχολογικά, συναισθηματικά και πολιτικά–, τροφοδοτώντας την πικρία του και μετατρέποντάς τον σε μια εκδικητική πολιτική μηχανή. Ταυτόχρονα, επιχειρεί να σκιαγραφήσει τα δομικά υλικά του χαρακτήρα του –τo αίσθημα της απέχθειας που ένιωθε, τη διάχυτη επιθετικότητά του, την έμμονη αναζήτηση των ενόχων που «μαχαίρωσαν πισώπλατα» τον αγαπημένο στρατό της Γερμανίας και την έντονη επιθυμία του να βρει τον ρόλο του σε έναν κόσμο που τον είχε απορρίψει–, τα οποία ενίσχυσαν την οργή του για την ήττα της Γερμανίας με τα γνωστά επακόλουθα.

Με πλούσια δημοσιογραφική γραφή, επιχειρείται η σύγκριση της σημερινής εποχής με τις συνθήκες που οδήγησαν στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και η ανάλυση των σύγχρονων ακροδεξιών και φασιστικών κομμάτων. Ο Paul Ham με μια νέα προσέγγιση φέρνει στο φως άκρως συνταρακτικά στοιχεία.

«Ζουρ φιξ»

Ο Ιωσήφ Ρεμούνδος, συνταξιούχος κατασκευαστής κουμπιών, σκέφτεται να αφήσει την τελευταία του πνοή κάνοντας αχαλίνωτο σεξ. Μόνο μια τέτοια έξοδος θα ήταν αντάξια της ζωής του, μιας ζωής πλήρους γυναικών, τις οποίες αγάπησε όλες, για πολύ ή για λίγο, αλλά τις αγάπησε.

Γεννημένος σε ένα μέρος που το λένε Αγάπι, έζησε την ανάπτυξη και την πτώση της Ελλάδας, οικότροφος στο Λεόντειο, φοιτητής στη Ρώμη, βιοτέχνης και έμπορος, οικογενειάρχης, από το διαμέρισμα στην Κυψέλη των σέβεντις στη μονοκατοικία της Φιλοθέης και ανάθεμα τους πέντε πρωθυπουργούς που τον κατάντησαν να μην μπορεί να πληρώσει τους φόρους του, ανάθεμα την οικονομική κρίση. Έχει όμως τις γυναίκες του για παρηγοριά, σύζυγο, κόρη, ερωμένη, έχει και λίστα από πρώην που κατοικούν στις αναμνήσεις του, έχει και τις γυναίκες του Zonars, τις οποίες κρυφακούει πίνοντας τον χυμό του.

Μία αφήγηση που αποκαλύπτει τον Ρεμούνδο σιγά σιγά, σαν να ξεκουμπώνει το πουκάμισο, ραμμένο σε ράφτη φυσικά, ενίοτε σαν να ξεκουμπώνει το παντελόνι του, δεν του αρέσουν τα φερμουάρ εκεί κάτω, δείχνουν βιασύνη και ο Ρεμούνδος θέλει τον χρόνο του, είναι άνδρας παλαιάς κοπής, έντιμος και άπιστος ταυτόχρονα (από το οπισθόφυλλο).  

«Το φως που χάνεται»

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς -μετά το μυθιστόρημα «Ο ψυχρός γρανίτης»- με πρωταγωνιστή τον αστυνομικό επιθεωρητή Λόγκαν ΜακΡέι, ο οποίος ζει και εργάζεται στη γρανιτένια πόλη του Αμπερντίν.

Η δράση ξεκινά με ένα φρικτό έγκλημα, έναν εμπρησμό που καταλήγει στον θάνατο έξι ανθρώπων, εγκλωβισμένων μέσα σε ένα διαμέρισμα το οποίο έχει σφραγίσει ο δολοφόνος. Το βράδυ εκείνης της ημέρας, στην καρδιά της συνοικίας με τα κόκκινα φανάρια, στην πόλη του Αμπερντίν, ανακαλύπτεται το πτώμα μιας ιερόδουλης, η οποία έχει χτυπηθεί μέχρι θανάτου. «Η Ρόζι Γουίλιαμς πέθανε όπως ακριβώς έζησε: άσχημα…»

Για τον αρχιφύλακα ντεντέκτιβ Λόγκαν ΜακΡέι αυτό σηματοδοτεί μια κακή αρχή σε μια ακόμη δύσκολη βάρδια. Θα καταφέρει να φτάσει στην άκρη του νήματος, αυτού που συνδέει μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων; Ο πάλαι ποτέ ήρωας της Αστυνομίας του Γκράμπιαν έχει ενταχθεί με δυσμενή μετάθεση στην «Ομάδα των Χαμένων» της αστυνομίας και περιμένει την καρατόμησή του ανά πάσα στιγμή.

Μέρες καλοκαιριού στην Πόλη του Γρανίτη, με το νεκροταφείο να γεμίζει ασφυκτικά με απανθρακωμένα πτώματα, δολοφονημένα πρεζόνια, διαμελισμένα λαμπραντόρ και ξυλοκοπημένες μέχρι θανάτου ιερόδουλες.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένας από τους αστυφύλακες χαροπαλεύει στα Επείγοντα, βαριά τραυματισμένος από σοβαρή αμέλεια του Λόγκαν. Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους του τον αποφεύγουν, ο επιθεωρητής Νάπιερ των Εσωτερικών Υποθέσεων είναι αποφασισμένος να πετύχει την απόλυσή του από το Σώμα, και η επιθεωρήτρια Στιλ παίρνει τα εύσημα για οτιδήποτε κάνει σωστά ο Λόγκαν. Απ’ ό,τι φαίνεται, θα είναι μια από εκείνες τις ανάποδες εβδομάδες.

Bonus Tip: Βρες την αυτοβιογραφία της Μισέλ Ομπάμα σε web offer εδώ!

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.